Zwrot nadpłaconego abonamentu postojowego w Krakowie

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 11 grudnia 2014 r. Wojewoda Małopolski stwierdził nieważność w części uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 5 listopada 2014 r. w sprawie zmiany uchwały z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłaty abonamentowej dla niektórych użytkowników dróg oraz sposobu pobierania tych opłat. Wojewoda zakwestionował zapis uchwały Rady Miasta Krakowa, zgodnie z którym: „Podstawą do nabycia abonamentu postojowego P1, P2, P3, P4, P5, P6 na postój pojazdów samochodowych w strefie jest spełnienie warunków przewidzianych dla określonego typu abonamentu oraz posiadanie pojazdu samochodowego z tytułu (…) innej umowy cywilnej zawartej w formie aktu notarialnego.”.

Wojewoda słusznie w tym zakresie stwierdził, że uprzywilejowanie formy aktu notarialnego, jako jedynej dopuszczalnej formy zawarcia umowy cywilnoprawnej do wykazania tytułu prawnego dla uzyskania abonamentu postojowego nie znajduje oparcia w obowiązującym porządku prawnym. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa forma aktu notarialnego zastrzeżona jest wyłącznie dla określonych czynności prawnych. Tytuł prawny natomiast, na mocy którego określona osoba dysponuje pojazdem samochodowym może pochodzić z różnego rodzaju czynności cywilnoprawnych,
dla których obowiązujące przepisy prawa nie wprowadzają wymogu formy aktu notarialnego. Rada Miasta Krakowa wprowadzając zatem dla uzyskania abonamentu postojowego wymóg legitymowania się umową cywilnoprawną zawartą w formie aktu notarialnego, przekroczyła kompetencje ustawowe do stanowienia aktu prawa miejscowego.

Powyższy zapis, dotyczący wymogu zachowania formy aktu notarialnego, został wprowadzony uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 14 września 2011 r. Osobom, które zmuszone były zatem uiścić kwotę wyższą za abonament postojowy tylko z tego powodu, że dysponowały pojazdem na mocy umowy cywilnoprawnej, która została zawarta w innej formie niż forma aktu notarialnego, przysługuje roszczenie o zwrot nadpłaconej kwoty. Jeżeli zatem dana osoba wykupiła abonament postojowy typu P lub M i zapłaciła kwotę wyższą, niż zapłaciłaby za abonament postojowy typu P1, P2, P3, P4, P5 lub P6, może domagać się od Gminy Miejskiej Kraków lub jeśli opłata była uiszczona po 31 maja 2014 r., od spółki Miejska Infrastruktura Sp. z o. o. , zwrotu nadpłaconej kwoty.

Zgodnie z treścią art. 91 ust. 1 Ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Stwierdzenie nieważności uchwały lub zarządzenie organu gminy powodują, że taki akt traci moc wiążącą z chwilą jego podjęcia.

Przykład:

Wincentyna X. prowadząca działalność gospodarczą w formie jednoosobowej działalności gospodarczej posiadała wynajęte biuro w Krakowie, do którego dojeżdżała autem osobowym. Pojazd ten posiadała w ramach umowy użyczenia zawartej ze swoim szwagrem. Chciała wykupić abonament postojowy dla auta, jednakże została poinformowana iż wobec braku wymogu sporządzenia umowy użyczenia w formie aktu notarialnego nie będzie mogła wykupić abonamentu za kwotę 50 zł/miesięcznie. Jedyną opcją wobec braku formy szczególnej umowy na podstawie której posiadała samochód osobowy przewidzianej Uchwale Rady Miasta był zakup abonamentu na okaziciela za kwotę 250 zł.

Po pewnym czasie Wincentyna X. dowiedziała się, iż stwierdzono w części nieważność uchwały, w zakresie w jakim wymagano szczególnej formy zawarcia umowy użyczenia.

Czy Wincentyna X. Może domagać się zwrotu nadpłaconej kwoty tytułem opłaty za abonament postojowy?

Wincentyna X. powinna sporządzić odpowiednie pismo w zakresie zwrotu nadpłaty z tytułu opłaty za abonament domagając się zwrotu różnicy ponad kwotę 50 zł. Pismo takie należy kierować do Miejskiej Infrastruktury sp. z o. o. przy ul. W. Reymonta 20, 30-059 Kraków. Pismo powinno być należycie uzasadnione. Załatwienie sprawy powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, w sytuacji gdy sprawa wymaga postępowania wyjaśniającego – nie później niż w ciągu miesiąca.